” Bir akrep çelik zırhla kaplanmış gerçek bir tanktan farksızdır. Saldırı ve yok etmeye programlı bir ölüm makinası gibidir. Zorlu şartlara inanılmaz dirençlidir mesela iki gün hiç hava almadan su altında yaşayabilir, 3 yıl hiç yemek yemeden hayatta kalabilir, 24 saat dondurucuda kalsa da canlılığını sürdürebilir. Radyasyona karşı da inanılmaz dirençli olup zehrinden anti nükleer aşı üretilir. Kanı beyaz olup, bundan elde edilen serum, atom bombalarının yol açtığı yaraları kapatıp hücrelerin yeniden üremesini sağlar.” Bir makalede okuduğumda çok etkilemişti bunlar beni. Belki duymuşsunuzdur, etrafı ateşle çevrilen ve kaçacak bir yer bulamayan akrep bir süre sonra kendini sokup öldürüyormuş ama sıkı durun bu sıradan bir ” intihar ” olayı değilmiş. Biyolog ve araştırmacı Maupertius 1743 tarihinde bu konuya bir açıklık getirmiş : Akrebin bu soylu davranışının arkasında, yanan ateş nedeniyle hayvanın derisinin susuz kalıp kuruması ve asıl önemlisi proteinlerinin pıhtılaşması yatıyormuş. Hayvan, yanan ateşten korktuğu için değil, proteinsiz bir yaşamın elini kolunu bağlayacağını bildiği için intihar ediyormuş.
Neden mi anlattım bunları ? Okumaya devam et “NE BİÇİM Bİ AKREPSİN ?”
HÜLYA DEĞER 